من خیلی عصبانيم

من خیلی عصبانيم

چی بگم فقط خدا می دونه چه قدر عصبانيم، من از دست محمود عصبانيم صداش ريختش حتي فکرش هم عصبيم می کنه ازين بشر متنفّرم ندا رو کشته داره روحشم آزار ميده، من از اين سربازهای وظيفه ای که ميزنن اموال مردمو داغون ميکنن خجالت هم نميکشن عصبانيم.

من از دست اون نامردی که جوونهای مردمو تا سر حد مرگ ميزنه و فکر ميکنه مسلمونه، مردِ، انسانه، عصبانيم، من نميدونم چيکار ميشه کرد ازين ندونستن و نتونستن عصبانيم، رای ملتو بالا کشيدن دارن به ريش همه ميخندن ما هم کاری جز بيانيه صادر کردن از دستمون بر نمياد من ازين حرصم ميگيره، من ازين اعصابم خرابه که هی ميام اخبارو چگ ميکنم بالاترين رو ديد ميزنم بلکه يه خبر بگه ؛مليوونها ايرانی تو خيابونن و اعتراض ميکنن...؛ اما خبری ازين خبر نيست خيلی عصبانيم.

من از اينکه دارن زور به مردم ميگن عصبانيم، ميدونم مردم حق دارن بترسند اين نامردها ترس هم دارن اما باز از اينکه ميترسم عصبانيم، هر وقت ميرم توو فکر اينکه آخه تا کی بايد به اينها سواری بديم خيلی عصبانی ميشم، وای خدا من واقعاً اعصابم خرابه ديگه نميکِشم، اينها هر کاری دلشون ميخواد ميکنن، هر بلايی سر هر کی که ميخوان می آرن، هر مذخرفی که ميخوان هرجا که دلشون خواست ميگن ، هر کی را می خوان ميگيرن ، می زنن، می کشند اونوقت ما چی؟ هيچ چی من ازين خيلي عصبانيم، هر وقت فکر اينو می کنم که اين سر و صداها داره مي خوابه و آبها داره از آسياب ميفته حالم ميگيره ازين که نمتونم و شايد نمی شه کاری کرد عصبانيم ، عصبانی... هااا... عصبانی